Me perdí en mis pensamientos mientras bajaba por las Ramblas. Los primeros coches circulaban tranquilos, el vehículo de la limpieza removía sus escobas auscultando delicadamente el pavimento de la acera central.
La ciudad se ponía en movimiento lentamente,los mozos de las terrazas empezaban a componer figuras deshabitadas con las mesas y sillas. Las máquinas de café recuperaban su ritmo trepidante diurno.
A las ocho de la mañana acababa mi vagabundear sin sentido por la ciudad. Había perdido la noción del tiempo y aterricé en la plaza Sant Just.
Sentada en las escaleras de entrada a la iglesia me encontraba entre dos mundos; puertas a dentro de la iglesia, un silencio teñido de piedra arenisca y bermellón. Un silencio educado.
Delante de mí las reminiscencias de otro tiempo de la ciudad y de otro tiempo de mi tiempo.
Cuántos días me había parado a observar los edificios que emmarcaban la plaza y que ahora ya no eran confidentes, ya no me eran familiares, elocuentes perspectivas de atardeceres personales.
El mozo del bar servía las mesas de la plaza, ocupadas por disidentes de invierno y turistas de temporada recuperándose de la noche festiva.
Ya no hablaba la fuente trigémica del ángulo derecho de la plaza; me sentía tan sola.
Las palomas picoteaban entre las mesas y recorrían mínimos espacios reservados.
Las campanas me despedían.
El restaurante de la esquina levantaba la persiana y un santuario de luces de vela le daban un carácter cálido, amparado detrás de las grandes vidrieras.
Me levanté.
Compartí los últimos minutos con la plaza antes de desaparecer por la esquina de la calle Dagueria sin volverme a mirar atrás.
Retomé esta vez el camino de vuelta a casa.
Yo continuaba huyendo de mí misma, huyendo del amor o quizás sólo huyendo de mis mentiras.
No sé que hago aquí, en este mundo virtual.Quizás un reto. sólo me puedo definir como un ser en constante movimiento, callejeando por la vida.¿A dónde me llevará? Tampoco lo sé.Pero ya lo acabaré descubriendo.
viernes, 27 de febrero de 2009
martes, 24 de febrero de 2009
EL PETIT TALLER D'EN HOMELESS
ESCALOFRÍO
Ayer sentí aquella sensación de desalojo mental que convierte a los seres humanos en cuerpos habitados por un pasado que nunca se hace presente.
Por un presente que no se puede más que sobrellevar con la indiferencia del que recorre una vida que no le es propia o a veces hasta con la certeza de que uno ya no tiene esa vida que le acompañaba, con la crueldad de un día ni saberse reconocer delante del espejo y llegar a formar parte del anonimato del consciente.
Ayer sentí hacía dónde se dirigen nuestros pasos cuando nuestra edad mental no nos deja volver atrás, cuando entramos en esa recta final en que ya no somos dueños de nuestra propia vida.
Ese terrible escalofrío que recorrió mi cuerpo delante de aquellos ojos perdidos de aquella anciana que ya ni siquiera me reconocían y esa preocupación sobre el que le pasará a partir de ahora.
Esos caminos que nos depara una enfermedad, ese vacío que llega del brazo de la cercana muerte.
Por un presente que no se puede más que sobrellevar con la indiferencia del que recorre una vida que no le es propia o a veces hasta con la certeza de que uno ya no tiene esa vida que le acompañaba, con la crueldad de un día ni saberse reconocer delante del espejo y llegar a formar parte del anonimato del consciente.
Ayer sentí hacía dónde se dirigen nuestros pasos cuando nuestra edad mental no nos deja volver atrás, cuando entramos en esa recta final en que ya no somos dueños de nuestra propia vida.
Ese terrible escalofrío que recorrió mi cuerpo delante de aquellos ojos perdidos de aquella anciana que ya ni siquiera me reconocían y esa preocupación sobre el que le pasará a partir de ahora.
Esos caminos que nos depara una enfermedad, ese vacío que llega del brazo de la cercana muerte.
IMATGE DE LA SETMANA
EN ESTAS FECHAS LITERARIAS
Este año viene cargado de muchas y importantes fechas literarias, de muchos aniversarios, de bicentenarios, centenarios. En esta semana me he encontrado con dos muy importantes: el bicentenario del nacimiento de Edgar Allan Poe, uno de mis autores favoritos y los setenta años de la muerte de Antonio Machado. El día 22 de febrero de 1939, tras su exilio obligado, el poeta murió en le hotel Bougnol-Quintana de Colliure.
El domingo pasado Luís García Montero se manifestaba sobre el retorno de los restos de Antonio Machado a Madrid. Estoy de acuerdo con él, un hombre que ha hablado tantas veces de sus Campos de Castilla merece descansar en su tierra.
Hay dos modos de conciencia:
una es luz y otra, paciencia.
Una estriba en alumbrar
un poquito el hondo mar;
otra, en hacer penitencia
con caña o red, y esperar
el pez, como pescador.
Dime tú: ¿cúal es mejor?
¿Conciencia de visionario
que mira en el hondo acuario
peces vivos,
fugitivos,
que no se pueden pescar,
o esa maldita faena
de ir arrojando a la arena,
nuertos, los peces del mar?
Antonio Machado
Campos de Castilla
El domingo pasado Luís García Montero se manifestaba sobre el retorno de los restos de Antonio Machado a Madrid. Estoy de acuerdo con él, un hombre que ha hablado tantas veces de sus Campos de Castilla merece descansar en su tierra.
Hay dos modos de conciencia:
una es luz y otra, paciencia.
Una estriba en alumbrar
un poquito el hondo mar;
otra, en hacer penitencia
con caña o red, y esperar
el pez, como pescador.
Dime tú: ¿cúal es mejor?
¿Conciencia de visionario
que mira en el hondo acuario
peces vivos,
fugitivos,
que no se pueden pescar,
o esa maldita faena
de ir arrojando a la arena,
nuertos, los peces del mar?
Antonio Machado
Campos de Castilla
lunes, 23 de febrero de 2009
FUTURE WILL KNOCK YOUR DOOR SOON
La cançó d'aquest mes va amb dedicatòria inclosa per al company Artane que em va parlar d'aquest grup i dels seus bons temes. De totes aquelles bones cançons amb que m'obsequia de tant en tant per fer crèixer la meva incultura musical.
Però sobretot per ser un bon amic.
SHOUT OUT LOUDS
IMPOSSIBLE
I don't want to feel like I don't have a future.
I don't want to feel like it's an end of a summer.
Let's not fall back to sleep like we used to.
I don't want to wake up knowing I don't have a future.
Impossible.
Your love is something I cannot remember.
I don't want to spend another day in this city.
I woke up thirsty, it's hard to go back you know.
Let's not fall back to sleep like we used to, do you remember?
I don't want to wake up knowing I don't have a future.
Impossible.
Your love is something I cannot remember.
And there's a first time and a second time, you've got to hold on.
Did you know it could happen to you?
Your love is something I cannot remember.
I don't want to see the same pictures all over.
And I've been standing on the same spot now since it's been over.
'Cause someone promised me a new chance, yes you promised.
I don't want to wake up knowing I don't have a future.
Impossible.
Your love is something I cannot remember.
And there's a first time and a second time, you've got to hold on.
Did you know it could happen to you?
Your love is something I cannot remember.
You are just like your mother, I'm just the same as the others.
Do you believe everything they write in all those magazines?
Stay out of love until you're ready, stay out of it 'cause it scares you.
You'll still find your love outside the public library.
I know it could happen to you.
Però sobretot per ser un bon amic.
SHOUT OUT LOUDS
IMPOSSIBLE
I don't want to feel like I don't have a future.
I don't want to feel like it's an end of a summer.
Let's not fall back to sleep like we used to.
I don't want to wake up knowing I don't have a future.
Impossible.
Your love is something I cannot remember.
I don't want to spend another day in this city.
I woke up thirsty, it's hard to go back you know.
Let's not fall back to sleep like we used to, do you remember?
I don't want to wake up knowing I don't have a future.
Impossible.
Your love is something I cannot remember.
And there's a first time and a second time, you've got to hold on.
Did you know it could happen to you?
Your love is something I cannot remember.
I don't want to see the same pictures all over.
And I've been standing on the same spot now since it's been over.
'Cause someone promised me a new chance, yes you promised.
I don't want to wake up knowing I don't have a future.
Impossible.
Your love is something I cannot remember.
And there's a first time and a second time, you've got to hold on.
Did you know it could happen to you?
Your love is something I cannot remember.
You are just like your mother, I'm just the same as the others.
Do you believe everything they write in all those magazines?
Stay out of love until you're ready, stay out of it 'cause it scares you.
You'll still find your love outside the public library.
I know it could happen to you.
miércoles, 18 de febrero de 2009
DENÚNCIA
Ahir em vaig assabentar que el Govern espanyol ha decidit que les ONG i associacions catalanes de desenvolupament no rebran les subvencions provinents de la recaptació de la declaració d'hisenda sino tenen cap seu o oficina en territori espanyol, per això crec que aquí tenim un altre moment crític per tal de denunciar que el moviment ONG de Catalunya és un dels més actius i que ha de rebre les mateixes consideracions que els altres.
Catalunya es troba molt concienciada i en moviment constant i representa una força molt important d'ajuda.
Considero una falta de respecte enfront de totes aquestes associacions, que fan una bona tasca i que lluiten per crear un món millor.
Catalunya es troba molt concienciada i en moviment constant i representa una força molt important d'ajuda.
Considero una falta de respecte enfront de totes aquestes associacions, que fan una bona tasca i que lluiten per crear un món millor.
jueves, 12 de febrero de 2009
martes, 10 de febrero de 2009
LLEGIR ENS FA MÉS LLIURES (III)

Ja només el disseny de la portada crea un sentiment d'angoixa o d'inquietud que es veu reflexat en aquesta apocalipsi que es viu a les seves fulles.
Em vaig engrescar a llegir aquest llibre després de veure "No country for old men" (brutal) i assabentar-me que estava basada en un llibre seu.
Les situacions extremes fan sempre plantejar-se les coses des d'un punt de vista fora d'étiques, fora de mirades que ens puguin jutjar. Això també ens fa pensar fins a on arribarien en situacions com aquesta.
Un home, un noi i una carretera.
Fins a on arribaries tú?
jueves, 5 de febrero de 2009
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

