Si, potser és veritat que totes les associacions de defensa dels animals i totes les institucions democràtiques de Barcelona, van veure en aquestes paradetes un punt negre de la ciutat, una demostració del poc sentit pràctic i correcte enfront dels animals. Ara amb el nou rentat de cara de La Rambla, per tal d’aconseguir fer-le Patrimoni les veiem desaparèixer a poc a poc.
Per als barcelonins que vam viure la nostra infantesa a la Rambla, desapareix també una part dels nostres records.
No sé que hago aquí, en este mundo virtual.Quizás un reto. sólo me puedo definir como un ser en constante movimiento, callejeando por la vida.¿A dónde me llevará? Tampoco lo sé.Pero ya lo acabaré descubriendo.
martes, 21 de septiembre de 2010
martes, 14 de septiembre de 2010
COSTA RICA: PURA VIDA
Primera incursión americana, más objetivamente centroamericana, con sobresalto incorporado en el aterrizaje, tras dos caídas libres de unos cuantos cientos de metros que nos dejaron un sabor de boca agridulce, pero que poco a poco fuimos olvidando al descubrir lo que nos deparaba este viaje.
Costa Rica, poco más de 4 millones de habitantes. La gran mayoría en la capital: San José, con alguna reminiscencia de la época colonial, caldo en ebullición a partir de las 6 de la mañana que se moviliza por sus calles y que se apaga sobre las 9 de la noche dejando dormida a la ciudad. Otra fabrica de sueños de la modernidad que respira contaminación como premio.
La otra parte repartidos por una geografía abrupta, explosiva, cruzada por placas tectónicas, volcánica, dominada por la naturaleza, por esa naturaleza viva y dominadora que no alcanzamos a entender pero que aquí se manifiesta con toda su fuerza.
Por eso a Costa Rica, se le puede calificar o llamar Paraíso, Jardín del Edén, uno de los últimos reductos naturales que nos quedan, pulmón de esta vieja Europa. Y ellos lo saben y lo cuidan, han hecho de la sostenibilidad, su ley de vida una conciencia que desmorona y una convivencia que enaltece a sus habitantes.
Más de 100 localizaciones protegidas entre parques naturales y reservas biológicas y la mano de EEUU detrás de muchos proyectos de investigación más o menos alternativos pero buscando el por qué y el hacía dónde vamos.
Sorprendida, sí, gratamente sorprendida y con gusto(como dicen los ticos) de haber compartido estos días con cinco compañeras de viaje (desconocidas pero ahora ya amigas) de excepción. En ciertos momentos una gran clase magistral de vida misma y una inyección de ilusión en vena que te recuerdo el más que sabido mensaje: “si quieres, puedes”.
Una experiencia que demuestra que algunas veces merece la pena arriesgar ante lo desconocido y ser uno mismo.
Momentos inolvidables: gracias chicas.
También nuevos amigos con los que compartimos nuevas experiencias y tardes de cine: Adela y Pablo, buenos cántabros y mejores compañeros.
En nuestro periplo por esas tierras tres zonas que caben destacar por si algún explorador quiere descubrir que le deparará en ese país: Tortuguero, Arenal y Monteverde. Quedaron sin visitar las playas y un furtivo paseo visual por el Pacífico en colectivo nos han dejado con ganas de regresar quizás algún día para saborear el resto.
Qué decir de esos impresionantes sitios:
- Tortuguero: manglares, animales y amaneceres llenos de una musicalidad que te hace redescubrir lo que te rodea. Tortugas de 100 kg recorriendo las arenas de las playas del Caribe para llevar a cabo el acto más crucial para su supervivencia. La fauna te recuerdo que su mundo son los árboles que poco a poco hemos ido deshabitando, desalojando de nuestras vidas.
- Arenal, el volcán que nunca duerme.
- Monteverde, el bosque nuboso, muy lluvioso, que nos ofrece una gran variedad de plantas, medio selva, medio bosque casi, casi como los de por aquí pero cargado de toda la historia de la evolución animal, cargado de un misticismo que me rompe. Puentes colgantes que nos acercan a sus habitantes salvajes.
Hay tantas cosas que recordar, que revivir, hay tanta Pura Vida en mi sangre que sólo me falto ayer una nueva sesión de fantásticas fotos del país con otro gran viajero leonés, para ofreceros un pequeño recorrido, una pequeñísima muestra de lo que ver en un país que merece todo nuestro respeto.
Costa Rica, poco más de 4 millones de habitantes. La gran mayoría en la capital: San José, con alguna reminiscencia de la época colonial, caldo en ebullición a partir de las 6 de la mañana que se moviliza por sus calles y que se apaga sobre las 9 de la noche dejando dormida a la ciudad. Otra fabrica de sueños de la modernidad que respira contaminación como premio.
La otra parte repartidos por una geografía abrupta, explosiva, cruzada por placas tectónicas, volcánica, dominada por la naturaleza, por esa naturaleza viva y dominadora que no alcanzamos a entender pero que aquí se manifiesta con toda su fuerza.
Por eso a Costa Rica, se le puede calificar o llamar Paraíso, Jardín del Edén, uno de los últimos reductos naturales que nos quedan, pulmón de esta vieja Europa. Y ellos lo saben y lo cuidan, han hecho de la sostenibilidad, su ley de vida una conciencia que desmorona y una convivencia que enaltece a sus habitantes.
Más de 100 localizaciones protegidas entre parques naturales y reservas biológicas y la mano de EEUU detrás de muchos proyectos de investigación más o menos alternativos pero buscando el por qué y el hacía dónde vamos.
Sorprendida, sí, gratamente sorprendida y con gusto(como dicen los ticos) de haber compartido estos días con cinco compañeras de viaje (desconocidas pero ahora ya amigas) de excepción. En ciertos momentos una gran clase magistral de vida misma y una inyección de ilusión en vena que te recuerdo el más que sabido mensaje: “si quieres, puedes”.
Una experiencia que demuestra que algunas veces merece la pena arriesgar ante lo desconocido y ser uno mismo.
Momentos inolvidables: gracias chicas.
También nuevos amigos con los que compartimos nuevas experiencias y tardes de cine: Adela y Pablo, buenos cántabros y mejores compañeros.
En nuestro periplo por esas tierras tres zonas que caben destacar por si algún explorador quiere descubrir que le deparará en ese país: Tortuguero, Arenal y Monteverde. Quedaron sin visitar las playas y un furtivo paseo visual por el Pacífico en colectivo nos han dejado con ganas de regresar quizás algún día para saborear el resto.
Qué decir de esos impresionantes sitios:
- Tortuguero: manglares, animales y amaneceres llenos de una musicalidad que te hace redescubrir lo que te rodea. Tortugas de 100 kg recorriendo las arenas de las playas del Caribe para llevar a cabo el acto más crucial para su supervivencia. La fauna te recuerdo que su mundo son los árboles que poco a poco hemos ido deshabitando, desalojando de nuestras vidas.
- Arenal, el volcán que nunca duerme.
- Monteverde, el bosque nuboso, muy lluvioso, que nos ofrece una gran variedad de plantas, medio selva, medio bosque casi, casi como los de por aquí pero cargado de toda la historia de la evolución animal, cargado de un misticismo que me rompe. Puentes colgantes que nos acercan a sus habitantes salvajes.
Hay tantas cosas que recordar, que revivir, hay tanta Pura Vida en mi sangre que sólo me falto ayer una nueva sesión de fantásticas fotos del país con otro gran viajero leonés, para ofreceros un pequeño recorrido, una pequeñísima muestra de lo que ver en un país que merece todo nuestro respeto.
ENIGMA DEL MES
Ya sé Anónimo Juan Antonio que para ti que eres un gran conocedor de la ciudad no es ningún misterio pero voy a intentarlo una vez más.
Muy cerca del cielo de los artistas.
martes, 7 de septiembre de 2010
11 HORAS 25 MINUTOS
Once horas y veinticinco minutos.
El tiempo que he tardado en cruzar el mundo para regresar a casa, para sentarme otra vez en el porche con una taza de café y observar jugar a mis gatos.
Dos mil ochocientas ochenta horas en regresar a este blog, a este otro mundo, al mundo de homeless y quedarme por aquí una temporadita más.
Una temporadita para reconstruir puentes, poner la ropa a secar al sol, suprimir silencios programados.
Tiempo de no intentar ser lo que uno no es y de olvidar lo que no pudo o no podra ser. De reencontrarme con mis textos pendientes, publicar todo aquello que quedó en el tintero y retomar el camino.
De positivizar todo lo que traiga este nuevo tiempo que estreno.
Nos vemos.
El tiempo que he tardado en cruzar el mundo para regresar a casa, para sentarme otra vez en el porche con una taza de café y observar jugar a mis gatos.
Dos mil ochocientas ochenta horas en regresar a este blog, a este otro mundo, al mundo de homeless y quedarme por aquí una temporadita más.
Una temporadita para reconstruir puentes, poner la ropa a secar al sol, suprimir silencios programados.
Tiempo de no intentar ser lo que uno no es y de olvidar lo que no pudo o no podra ser. De reencontrarme con mis textos pendientes, publicar todo aquello que quedó en el tintero y retomar el camino.
De positivizar todo lo que traiga este nuevo tiempo que estreno.
Nos vemos.
sábado, 24 de julio de 2010
WATSU: JOAN CABRERA
No, no encara em queda molt per les vacances em trobo en temps llarg de descompte. Temps de replantejaments, de buscar noves coses interessants, d'afegir una mica més d'inquietuds a aquest blog que ha estat aturat durant 3 mesos.
Però avui he volgut afegir una nova entrada, un nou post per què l'ocasió ho mereixia i més quan es veuen recompesats els esforços d'aquells aventurers, d'aquells treballadors ferms i imparables del benestar personal que un dia trobes en el camí de l'existència.
Un dia en què aquest homeless, semi-peix de secà es va apropar al poliesportiu Sagrada Familia, es va ficar dintre d'una piscina i va trobar-se amb la primera persona (un monitor anònim) que la va animar a fer un curset de piscina no fa gaires anys.
I aquesta persona, ara ja un amic, en Joan Cabrera, apart de demostrar que la seva tasca professional és valuosa en el dia a dia, ens ha ensenyat a estimar l'aigua no només com a mitja d'esbarjo sino com a teràpia de retrobament amb un mateix.
Ara arriba la recompensa, i veiem com el seu savoir fer dintre del món de les terapeùtiques aquàtiques (Watsu) li ha reportat un esdeveniment, una entrevista a on ens fa més propera la seva manera de veure i viure aquesta saludable aigua.
Moltes felicitats Joan.
Podeu llegir l'entrevista completa a:
http://joomla.bienestarnatural.net/index.php?option=com_advertising&view=advertising&Itemid=63
Però avui he volgut afegir una nova entrada, un nou post per què l'ocasió ho mereixia i més quan es veuen recompesats els esforços d'aquells aventurers, d'aquells treballadors ferms i imparables del benestar personal que un dia trobes en el camí de l'existència.
Un dia en què aquest homeless, semi-peix de secà es va apropar al poliesportiu Sagrada Familia, es va ficar dintre d'una piscina i va trobar-se amb la primera persona (un monitor anònim) que la va animar a fer un curset de piscina no fa gaires anys.
I aquesta persona, ara ja un amic, en Joan Cabrera, apart de demostrar que la seva tasca professional és valuosa en el dia a dia, ens ha ensenyat a estimar l'aigua no només com a mitja d'esbarjo sino com a teràpia de retrobament amb un mateix.
Ara arriba la recompensa, i veiem com el seu savoir fer dintre del món de les terapeùtiques aquàtiques (Watsu) li ha reportat un esdeveniment, una entrevista a on ens fa més propera la seva manera de veure i viure aquesta saludable aigua.
Podeu llegir l'entrevista completa a:
http://joomla.bienestarnatural.net/index.php?option=com_advertising&view=advertising&Itemid=63
miércoles, 21 de julio de 2010
DE VACANCES: U2/ UNKNOWM CALLER
Abans de posar fi a aquesta primera part de l'any, abans de que cada ovella busqui un lloc al món per dispersar-se i viure les vacances, m'acomiado amb una cançó i un moment per recordar: 30/06/2009 CAMP NOU
Bones vacances
Sunshine, sunshine
Sunshine, sunshine
Oh, oh
Oh, oh
I was lost between the midnight and the dawning
In a place of no consequence or company
3:33 when the numbers fell off the clock face
Speed dialling with no signal at all
Go, shout it out, rise up
Oh, oh
Escape yourself, and gravity
Hear me, cease to speak that I may speak
Shush now
Oh, oh
Force quit and move to trash
I was right there at the top of the bottom
On the edge of the known universe where I wanted to be
I have driven to the scene of the accident
And I sat there waiting for me
Restart and re-boot yourself
You’re free to go
Oh, oh
Shout for joy if you get the chance
Password, you, enter here, right now
Oh, oh
You know your name so punch it in
Hear me, cease to speak that I may speak
Shush now
Oh, oh
Then don’t move or say a thing
Bones vacances
Sunshine, sunshine
Sunshine, sunshine
Oh, oh
Oh, oh
I was lost between the midnight and the dawning
In a place of no consequence or company
3:33 when the numbers fell off the clock face
Speed dialling with no signal at all
Go, shout it out, rise up
Oh, oh
Escape yourself, and gravity
Hear me, cease to speak that I may speak
Shush now
Oh, oh
Force quit and move to trash
I was right there at the top of the bottom
On the edge of the known universe where I wanted to be
I have driven to the scene of the accident
And I sat there waiting for me
Restart and re-boot yourself
You’re free to go
Oh, oh
Shout for joy if you get the chance
Password, you, enter here, right now
Oh, oh
You know your name so punch it in
Hear me, cease to speak that I may speak
Shush now
Oh, oh
Then don’t move or say a thing
viernes, 28 de mayo de 2010
MAIG IN OFFSIDE: FLORENCE AND THE MACHINE
Si, homeless in offside però sempre, sempre, sempre no ens hem d'oblidar de la bona música.
Florence and the machine
You've got the love
Florence and the machine
You've got the love
domingo, 25 de abril de 2010
ABRIL ACCIDENTAT: JULIETA VENEGAS/SERÍA FELIZ
Sembla que aquest abril acaba una mica accidentat pels meus territoris i potser aquesta cançó de la retornada Julieta Venegas, em porti millors vibracions.
Si pudiera yo tenerte aqui
hablandome de nada
y cuándo más y cuando más
seguro es lo que me falta
si pudiera recuperar
lo que no me tocó porque ya no hay
porque llegue muy tarde seguro es por ahi
Tiempo suficiente me falta cada vez
vida suficiente me falta otra vez
Si solo tuviera un lugar
para expresar mi necesidad
y alguien escuchar lo que tengo aqui
eso sería si tuviera el respeto de quienes
no me toman en cuenta
si solo vieran de lo que soy capaz
es eso lo que me falta
seguro así sería felíz
Tiempo suficiente me falta cada vez
vida suficiente me falta otra vez
Si solo tuviera el color
de quienes parecen disfrutar
si él mismo me pintara a mi
parece es por ahí
seguro seria feliz...
si pudiera recuperar....
si solo tuviera un lugar
Si pudiera yo tenerte aqui
hablandome de nada
y cuándo más y cuando más
seguro es lo que me falta
si pudiera recuperar
lo que no me tocó porque ya no hay
porque llegue muy tarde seguro es por ahi
Tiempo suficiente me falta cada vez
vida suficiente me falta otra vez
Si solo tuviera un lugar
para expresar mi necesidad
y alguien escuchar lo que tengo aqui
eso sería si tuviera el respeto de quienes
no me toman en cuenta
si solo vieran de lo que soy capaz
es eso lo que me falta
seguro así sería felíz
Tiempo suficiente me falta cada vez
vida suficiente me falta otra vez
Si solo tuviera el color
de quienes parecen disfrutar
si él mismo me pintara a mi
parece es por ahí
seguro seria feliz...
si pudiera recuperar....
si solo tuviera un lugar
jueves, 22 de abril de 2010
MANUAL PARA EXPLORADORES EN CITAS A CIEGAS
- renovar el armario: acabar con la sobriedad de colores oscuros, ropas desatinadas y comprar colores dinámicos que rejuvenecen pero sin caer en la tentación de volver a sentirse con quince años.
- dejar en casa los complejos, limitan las oportunidades.
- emanciparse de los bolsos tamaño XL.
- ir siempre luciendo la mejor de tus sonrisas, aunque no seas un chica “natural blonde” y siempre, siempre con un: “Perdón” ante preguntas o comentarios que dan pie a una conversación agradable.
- no dejarse atrapar por maquillajes de salón señorita Peppy’s, lo natural denota que no hay nada que esconder.
- volver a ir al gimnasio, por lo menos dos veces por semana, o quien dice: correr, bailar, nadar… la forma física aunque digan que no, importa.
- dualizar o colectivizar tus propuestas.
- no desarmarse ante un “señor” o “señora”: tener siempre a punto una replica ácida: “¿señor?, pero si nací hace dos días”.
- mentalizarse de que quizás la persona a la cual cautivemos no se acabe convirtiendo más que en un amigo para quedar de vez en cuando. A veces una amistad lleva a otra.
- no desanimarse, es una prueba de fondo, el caminante sabe siempre lo importante que es disfrutar del camino y de las etapas.
- dejarse fascinar por la vida.
- proponerse olvidar los miedos y las inseguridades vacías.
- desdramatizar los motivos que nos impedían comunicarnos.
- y sobretodo, sobretodo dejarse ver, pasearse. Visitar cafés, bares y hacerse visible ante los ojos de otros exploradores en citas a ciegas y no tener nunca prisa.
- dejar en casa los complejos, limitan las oportunidades.
- emanciparse de los bolsos tamaño XL.
- ir siempre luciendo la mejor de tus sonrisas, aunque no seas un chica “natural blonde” y siempre, siempre con un: “Perdón” ante preguntas o comentarios que dan pie a una conversación agradable.
- no dejarse atrapar por maquillajes de salón señorita Peppy’s, lo natural denota que no hay nada que esconder.
- volver a ir al gimnasio, por lo menos dos veces por semana, o quien dice: correr, bailar, nadar… la forma física aunque digan que no, importa.
- dualizar o colectivizar tus propuestas.
- no desarmarse ante un “señor” o “señora”: tener siempre a punto una replica ácida: “¿señor?, pero si nací hace dos días”.
- mentalizarse de que quizás la persona a la cual cautivemos no se acabe convirtiendo más que en un amigo para quedar de vez en cuando. A veces una amistad lleva a otra.
- no desanimarse, es una prueba de fondo, el caminante sabe siempre lo importante que es disfrutar del camino y de las etapas.
- dejarse fascinar por la vida.
- proponerse olvidar los miedos y las inseguridades vacías.
- desdramatizar los motivos que nos impedían comunicarnos.
- y sobretodo, sobretodo dejarse ver, pasearse. Visitar cafés, bares y hacerse visible ante los ojos de otros exploradores en citas a ciegas y no tener nunca prisa.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



