sábado, 24 de julio de 2010

WATSU: JOAN CABRERA

No, no encara em queda molt per les vacances em trobo en temps llarg de descompte. Temps de replantejaments, de buscar noves coses interessants, d'afegir una mica més d'inquietuds a aquest blog que ha estat aturat durant 3 mesos.
Però avui he volgut afegir una nova entrada, un nou post per què l'ocasió ho mereixia i més quan es veuen recompesats els esforços d'aquells aventurers, d'aquells treballadors ferms i imparables del benestar personal que un dia trobes en el camí de l'existència.
Un dia en què aquest homeless, semi-peix de secà es va apropar al poliesportiu Sagrada Familia, es va ficar dintre d'una piscina i va trobar-se amb la primera persona (un monitor anònim) que la va animar a fer un curset de piscina no fa gaires anys.
I aquesta persona, ara ja un amic, en Joan Cabrera, apart de demostrar que la seva tasca professional és valuosa en el dia a dia, ens ha ensenyat a estimar l'aigua no només com a mitja d'esbarjo sino com a teràpia de retrobament amb un mateix.
Ara arriba la recompensa, i veiem com el seu savoir fer dintre del món de les terapeùtiques aquàtiques (Watsu) li ha reportat un esdeveniment, una entrevista a on ens fa més propera la seva manera de veure i viure aquesta saludable aigua.


Moltes felicitats Joan.
Podeu llegir l'entrevista completa a:

http://joomla.bienestarnatural.net/index.php?option=com_advertising&view=advertising&Itemid=63








miércoles, 21 de julio de 2010

TANCAT PER VACANCES

DE VACANCES: U2/ UNKNOWM CALLER

Abans de posar fi a aquesta primera part de l'any, abans de que cada ovella busqui un lloc al món per dispersar-se i viure les vacances, m'acomiado amb una cançó i un moment per recordar: 30/06/2009 CAMP NOU
Bones vacances



Sunshine, sunshine
Sunshine, sunshine
Oh, oh
Oh, oh
I was lost between the midnight and the dawning
In a place of no consequence or company
3:33 when the numbers fell off the clock face
Speed dialling with no signal at all
Go, shout it out, rise up
Oh, oh
Escape yourself, and gravity
Hear me, cease to speak that I may speak
Shush now
Oh, oh
Force quit and move to trash
I was right there at the top of the bottom
On the edge of the known universe where I wanted to be
I have driven to the scene of the accident
And I sat there waiting for me
Restart and re-boot yourself
You’re free to go
Oh, oh
Shout for joy if you get the chance
Password, you, enter here, right now
Oh, oh
You know your name so punch it in
Hear me, cease to speak that I may speak
Shush now
Oh, oh
Then don’t move or say a thing

viernes, 28 de mayo de 2010

MAIG IN OFFSIDE: FLORENCE AND THE MACHINE

Si, homeless in offside però sempre, sempre, sempre no ens hem d'oblidar de la bona música.

Florence and the machine
You've got the love

domingo, 25 de abril de 2010

ABRIL ACCIDENTAT: JULIETA VENEGAS/SERÍA FELIZ

Sembla que aquest abril acaba una mica accidentat pels meus territoris i potser aquesta cançó de la retornada Julieta Venegas, em porti millors vibracions.



Si pudiera yo tenerte aqui
hablandome de nada
y cuándo más y cuando más
seguro es lo que me falta
si pudiera recuperar
lo que no me tocó porque ya no hay
porque llegue muy tarde seguro es por ahi

Tiempo suficiente me falta cada vez
vida suficiente me falta otra vez

Si solo tuviera un lugar
para expresar mi necesidad
y alguien escuchar lo que tengo aqui
eso sería si tuviera el respeto de quienes
no me toman en cuenta
si solo vieran de lo que soy capaz
es eso lo que me falta
seguro así sería felíz

Tiempo suficiente me falta cada vez
vida suficiente me falta otra vez

Si solo tuviera el color
de quienes parecen disfrutar
si él mismo me pintara a mi
parece es por ahí
seguro seria feliz...
si pudiera recuperar....
si solo tuviera un lugar

jueves, 22 de abril de 2010

MANUAL PARA EXPLORADORES EN CITAS A CIEGAS

- renovar el armario: acabar con la sobriedad de colores oscuros, ropas desatinadas y comprar colores dinámicos que rejuvenecen pero sin caer en la tentación de volver a sentirse con quince años.
- dejar en casa los complejos, limitan las oportunidades.
- emanciparse de los bolsos tamaño XL.
- ir siempre luciendo la mejor de tus sonrisas, aunque no seas un chica “natural blonde” y siempre, siempre con un: “Perdón” ante preguntas o comentarios que dan pie a una conversación agradable.
- no dejarse atrapar por maquillajes de salón señorita Peppy’s, lo natural denota que no hay nada que esconder.
- volver a ir al gimnasio, por lo menos dos veces por semana, o quien dice: correr, bailar, nadar… la forma física aunque digan que no, importa.
- dualizar o colectivizar tus propuestas.
- no desarmarse ante un “señor” o “señora”: tener siempre a punto una replica ácida: “¿señor?, pero si nací hace dos días”.
- mentalizarse de que quizás la persona a la cual cautivemos no se acabe convirtiendo más que en un amigo para quedar de vez en cuando. A veces una amistad lleva a otra.
- no desanimarse, es una prueba de fondo, el caminante sabe siempre lo importante que es disfrutar del camino y de las etapas.
- dejarse fascinar por la vida.
- proponerse olvidar los miedos y las inseguridades vacías.
- desdramatizar los motivos que nos impedían comunicarnos.
- y sobretodo, sobretodo dejarse ver, pasearse. Visitar cafés, bares y hacerse visible ante los ojos de otros exploradores en citas a ciegas y no tener nunca prisa.

IMATGE DE LA SETMANA

Ens ha deixat el pare de Barcelona 92
El visionari de l'Olimpisme.

martes, 20 de abril de 2010

LA ISLA INTERIOR

Entré en el cine Alexandra con ganas de conocer el conflicto de la esquizofrenia desde más cerca, de meterme en las vidas de una familia que padece este transtorno y me encontré con una buena interpretación, formidable diría yo, de sus actores (Candela Peña, Alberto San Juan,Cristina Marcos, Geraldine Chaplin entre otros…) pero con una película corta y distante. Una historia bien planteada, pero un guión (Félix Sabroso y Dúnia Ayaso) que pide más y con secuencias no del todo resueltas por la directora.

Con la sensación de un encuentro atípico con una realidad que no conmueve, o quizás no te hace reaccionar en el sentido que uno busca. Y para mí, sobretodo, que busco personajes que puedan ser aprovechados en mis escritos.
Otras veces tengo que reconocer que estoy en acuerdo con la crítica, en este caso sólo le puedo dar un 6, por la calidad de la interpretación de los personajes y por la historia.

sábado, 17 de abril de 2010

ALICIA EN EL PAÍS DE LAS MARAVILLAS

Una vez más Tim Burton nos demuestra que sus películas están cargadas de elementos fantásticos insuperables y que sus actores fetiche lo dan todo para conseguir un resultado excelente y sorprendente.
En esta nueva versión de Alícia en el país de las Maravillas no defrauda y nos devuelve a la siempre duda sobre la actuación de Alícia, sobre lo que es real y no, sobre como se debe actuar.
¿Cuántas Alicias conocemos en este mundo?
Esta vezl le doy un 8 para no dejarme llevar por favoritismos expresos.

martes, 13 de abril de 2010

PAISAJES DE CIUDAD: ESCENA VII.FINAL

Las cogió decidida, abandonó su mochila y corrió hasta el abrigo de la boca del metro. Bajó las escaleras y oyó a un músico tocar al fondo, en el pasillo de trasbordo.

El chico de la guitarra tocaba, una noche más, su canción. Había regresado al lugar dónde sus creaciones se convertían en pequeñas obras de arte, dónde su música obtenía un cálido reconocimiento. Esa noche, su canción, tenía un intencionado tono melancólico, tocaba desgarrando las palabras.
La chica caminó hacía a él, se paró, le miró a los ojos y le extendió las zapatillas.
El chico, asombrado, dejó de tocar y la muchacha le susurró al oído: «Por favor, llena mi vacío»
El portero prosiguió su paseo y luego al llegar junto al escaparate se quedó quieto, observando ensimismado a la pareja de la tienda de muebles. El hombre desde el interior le vio y le invitó con señas a tomar una taza de café con ellos dirigiéndose hacía la puerta para dejarle entrar.
El portero dudó un momento, no quería sucumbir a los caprichos de su imaginación pero entró. Siguió al otro hombre hasta el comedor-muestra dónde saludó a la mujer que ya le servía el café.
Se sentó delante de uno de aquellos platos de líneas concéntricas que tan bien conocía y se relajó. Ahora formaba parte de la escena, de aquella escena que había contemplado tantas veces desde fuera pero con una gran diferencia: estaba dentro y ya no sentía aquel vacío que le molestaba al regresar a casa cada noche, que le aprisionaba.
Continuaron charlando los tres. La noche los arropó distanciándolos de todo.
Una suave lluvia tapizó el suelo de la avenida mientras el edificio-árbol pareció cobrar vida. Sus hojas se tiñeron de un color verde esmeralda, brillando intensamente en la oscuridad, peinadas por el viento.
Los pasos de unos nuevos observadores, de una pareja, se aproximaron hasta el escaparate y se parapetaron en él para refugiarse del incipiente chubasco.
Aprovechando la situación ella se fijó, ilusionada, en el comedor-muestra, que iluminado por un gran foco, destacaba en la tienda cerrada y óscura. Él observaba el comedor pensando en la manera de abandonarla, de separarse de aquella mujer que estaba ensimismada en el escaparate mientras un vacío ocupaba su cuerpo y se refugiaba en la escena que se producía en ese instante delante de él. Aquellos tres personajes que tomaban café distraidamente dentro de la tienda.
La mujer observó a su pareja absorta en el escaparate y le preguntó:
— ¿Qué miras?. Te ha gustado ese comedor.
El hombre tras una breve reflexión, intentando asimilar su situación comprometida, asfixiante, reflejada virtualmente en el escaparate, delante de aquel futuro al que no quería pertenecer, al que no quería enfrentarse le contestó:
—A esa pareja de dentro.