miércoles, 3 de febrero de 2010

IMATGE DE LA SETMANA

Dissabte passat en una celebració d'aniversari (30+10 d'una molt bona granjera: felicitats Lourdes) vaig descobrir un món virtual que no imaginava.

martes, 2 de febrero de 2010

PUNT DE TROBADA...



“UNTITLED” BCN
Punt de Trobada...
Del 30 de gener al 4 de febrer (tardes)
Cr/ Topazi 14
http://www.untitledbcn.com/

Punt de trobada és una bona excusa per endinsar-se en el món dels pintors, de la nova fornada de creadors que ens proposa aquesta galeria barcelonina.
Un exemple del que s’exposa allà és el meu company de taller: Manolo López que experimenta i investiga amb noves textures, noves formes de concebre l’art.
Un acurat treball ple de color i de formes, una petita mostra del que surt, neix de la seva paleta i que trobareu a:
http://www.manolo-lopez-art.blogspot.com/
Obres que fan pensar i veure l’evolució natural d’aquest artista en una recerca continua d’un propi estil que marca una concepció de treball sense límits.
La seva particular visió d’allò que ens envolta.

A més podeu gaudir d’altres artites, apassionats per diferents técniques : collage, fotografia, abstracte total.

Una bona manera de passar una tarda de febrer.

martes, 26 de enero de 2010

MAILLOL A LA PEDRERA

Fins al 31 de gener.

És meravellós poder gaudir d'aquesta retrospectiva d'aquest fantástic escultor. Veure com tracta els temes i parla de les seves escultures com a poemes visuals, com pot treballar dibuixant i creant amb l'imaginació sense mòdels, com s'ens mostra en video que quasi, quasi ens fa pensar que aquest home portava una vida tranquila i senzilla envoltat dels seus motllos i de les seves figures, del seus paisatges i dels seus llibres.
Com les seves mans van modelar un pensament que aquests dies s'ens fa proper a Barcelona.

SÓLO LIBROS


La maleta de mi padre
Orhan Pamuk

De una manera mágica adentrarse en el mundo de la literatura y saber que mueve, que respiran esos genios de las letras.

UP IN THE AIR


Bajo la apariencia de una comercialidad que se instala en nuestras vidas, esta película nos pone de manifiesto los grandes contrastes y sentimientos que nacen de las posiciones más extremas: soledad, falta de compromiso, estrés, viajar por viajar, objetivos...
Todas aquellas personas que viven vidas paralelas a la suya propia o bien no quieren vivir para no encontrarse con una cruda realidad.
Buen planteamiento y buena ejecución.
O cómo descubrir que lo que verdaderamente importa no es tan fácil de conseguir.

lunes, 25 de enero de 2010

JANUARY'S SONG: CHASING PAVEMENTS

ADELE: CHASING PAVEMENTS
Una noia amb una veu impressionant

www.youtube.com/watch?v=qz7vGW2_5c0

IVE MADE UP MY MIND
DONT NEED TO THINK IT OVER
IF IM WRONG I AM RIGHT
DONT NEED TO LOOK NO FURTHER
THIS AINT LUST I KNOW THIS IS LOVE
BUT IF I TELL THE WORLD
ILL NEVER SAY ENOUGH
COS IT WAS NOT SAID TO YOU
AND THATS EXACTLY WHAT I NEED TO DO
IF I END UP WITH YOU
SHOULD I GIVE UP
OR SHOULD I JUST KEEP CHASING PAVEMENT
SEVEN IF IT LEADS NO WHERE,OR WOULD IT BE
A WASTEEVEN IF I KNEW MY PLACE
SHOULD I LEAVE IT THERE.SHOULD I GIVE UP
OR SHOULD I JUST KEEP CHASING PAVEMENT
SEVEN IF IT LEADS NOWHERE
I BUILD MYSELF UP
AND FLY AROUND IN CIRCLES
WAITING AS MY HEART DROP
SAND MY BACK BEGINS TO TINGLE
FINALLY COULD THIS BE IT
OR SHOULD I GIVE UP
OR SHOULD I JUST KEEP CHASING PAVEMENTS
EVEN IF IT LEADS NO WHERE,
OR WOULD IT BE A WASTE
EVEN IF I KNEW MY PLACE
SHOULD I LEAVE IT THERE.
SHOULD I GIVE UP
OR SHOULD I JUST KEEP CHASING PAVEMENTS

IMATGE DE LA SETMANA

Cap de setmana entre animals

martes, 19 de enero de 2010

EL BAILE DE LA VICTORIA

La llegada de la democracia y la amnistia a los presos de Chile marca el transcurso de esta película que calificaria de literatura de calidad pasada a cine, a buen cine. Dos ladrones unidos por el destino y una bailarina que esconde una terrible historia, nos conmueve y nos transporta al Chile de esos años.
El director magistral: Fernando Trueba y buenos actores entre ellos Ricardo Darín,con una banda sonora que mece las escenas y toda una serie de secuencias que te hacen salir del cine creyendo que en la próxima esquina enocntraré todos esos momentos que me gustaria llegar a escribir.
Muy aceptable para los Oscar.
Nota: 9,5

EL PETIT TALLER D'EN HOMELESS




Colliuore una fascinant població amb encissadors racons.

sábado, 9 de enero de 2010

ESCENA VIII: PAISAJES DE CIUDAD

La percepción y observación de lo que nos rodea alimenta día a día mis paisajes de ciudad. Esos momentos que robo y amplifico en mis historias, en mis microrelatos de sobremesa, que salpican mis noches solitarias de cafés.
Una de esas noches me sumergí en la nocturnidad parisina des de mi Barcelona actual.

"ME DA FUEGO, POR FAVOR"

Todo en aquella mujer era delicado: desde sus zapatos, sus medias negras, su minifalda y su chaqueta tweed, su espectacular melena rubia, su manera de llamar la atención intencionadamente desde la mesa del café. Esa mesa de la esquina, que quedaba franqueada por los espejos, que reflejaban la fachada iluminada del museo d'Orsay.
Quizás una turista más en París, enamorada de la que todos llaman la ciudad de la luz, paseando sus piernas por las calles de l'Ille de Saint Louis y recuperándose de una tarde de visitas en un céntrico café.
Pero desde dónde yo la observaba no me había dado cuenta de que un apuesto parisino, de pelo engominado, traje oscuro impecable y perfil afilado, también había sido arrastrado por su hechizo. En el balcón de su mirada se podía vislumbrar el plan meticuloso que se transformaría en un compleja trampa para acabar siendo cazado por su presa.
Su interés se convirtió minuto a minuto en insistente contemplación planteándose la manera más desinhibida de acercarse.
Tanteó en el bolsillo de su chaqueta el mechero plateado y allí encontró la respuesta que buscaba.
Se levantó sin premura, se giró y se dirigió hacía la mesa de la encantadora turista que ensimismada en las páginas de una revista tocaba su flequillo descuidadamente.
- Pardon, est-ce que vous pouvez me donner feu?
La mujer alzó la mirada sin entender las palabras que había pronunciado aquel hombre ante ella.
El hombre confirmó así su suposición sobre la nacionalidad de la turista y le enseñó el cigarrillo que sostenía entre sus dedos con una sonrisa artificialmente blanqueada que ilumino el teatrillo de su mirada.
La mujer al momento se dio cuenta de la petición que el hombre le había formulado y deposito el bolso encima de la mesa. Aquel artefacto era más que un bolso, se correspondía casi, casi con una maleta que sorprendió al parisino hasta extremos inusitados.
La mujer descorrió la cremallera y empezó a sacar los más inusuales objetos: una esterilla lumbar decorada con flores de colores variopintos, una plancha, un bote de laca Elnet, un libro de 800 páginas forrado con un papel de regalo de tiras, una raqueta de pin-pon, un cactus, un par de brocas, un cepillo eléctrico,una chaqueta de lana...
La mujer quedó paralizada mirando el interior del bolso y después descubrió el arsenal que había desplegado sobre la mesa, levantó la cabeza hacía el hombre que esperaba ante ella y dijo:
- Lo siento, pero no fumo.